Όταν η προστασία ενός αρχαιολογικού χώρου ή ενός μνημείου απαγορεύει μόνιμες παρεμβάσεις (όπως η διάνοιξη οδεύσεων στο δάπεδο), πρέπει να υπερτερεί η διατήρηση της αυθεντικότητας του μνημείου ή το δικαίωμα του τυφλού επισκέπτη να κινείται αυτόνομα και να πληροφορείται ισότιμα;

Πολλά ιστορικά κτίρια και μουσεία στην Ελλάδα προστατεύονται από αυστηρούς νόμους που απαγορεύουν οποιαδήποτε παρέμβαση στους τοίχους, το δάπεδο ή τις προσόψεις τους. Αυτό συχνά εμποδίζει την τοποθέτηση οδηγών όδευσης τυφλών (ειδικά ανάγλυφα πλακίδια), την εγκατάσταση αναγλύφων χαρτών (tactile maps) ή την τοποθέτηση πινακίδων Braille σε σταθερά σημεία.